وسوسه نمىكردند هر آينه مىديدند امور آسمان را . » و بنا به فرمايش سابق‌الذكر آن حضرت اگر معترّض نفحات غيبيه الهيّه شود ، به تطهير و تزكيه قلب از شواغل دنيّه دنيويّه ، و اعراض كند از متابعت شهوات نفسانيّه ، و خود را مطيع امر مولى قرار دهد ، برسد او را رحمت‌هاى غير متناهيه . و در حديث قدسى است : « من تقرّب إلىّ بشبر تقرّبت إليه ذراعا » « 1 » در « تفسير ابو الفتوح » اضافه بر اين دارد ، « و من تقرّب إلىّ ذراعا تقرّبت إليه باعا و من تقرّب إلىّ مشيا تقرّبت إليه هرولة . » « 2 » و نيز وارد است از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله كه فرمود حكاية من اللّه تعالى : « لقد طال شوق الأبرار إلىّ و أنا إلى لقائهم أشدّ شوقا » يعنى : حق تعالى مىفرمايد : طول كشيد و زياد شد شوق نيكوكاران به لقاى من و اشتياق من ديدار اين بندگانم زيادتر است از اشتياق آنان به‌سوى من ! چه خوش گفته حافظ عليه الرحمه : حجاب چهره جان مىشود غبار تنم * خوشا دمى كه از آن چهره پرده برفكنم چنين قفس نه سزاى چو من خوش الحانيست * روم به گلشن رضوان كه مرغ آن چمنم عيان نشد كه چرا آمدم ؟ كجا بودم ؟ * دريغ و درد ! كه غافل ز حال خويشتنم چگونه طوف كنم در فضاى عالم قدس ؟ * كه در سراچه تركيب تخته‌بند تنم ؟ اگر ز خون دلم بوى عشق مىآيد * عجب مدار كه همدرد نافه ختنم مرا كه منظر حوراست مسكن و مأوى * چرا به كوى خراباتيان بود وطنم طراز پيرهن زر كشم مبين چون شمع * كه سوزهاست نهانى درون پيرهنم بيا و هستى حافظ ز پيش او بردار * كه با وجود تو كس نشنود ز من كه منم * * * مؤلف گويد : اين روسياه با اين دل سياه ، چگونه اميدوار باشد كه در ليالى متبّركه مانند ليالى قدر نفحات غيبى بر اين دل غير قابل و لايق موهبت شود ؟ و ليكن ديده اميدم به كردم چاره‌ساز و خداوند بنده‌نواز باز است ، اميد از كرم نامتناهى اهل‌بيت عصمت و طهارت ، اينكه بر اين فرزند عاصى روسياه سر تا پا خطا و گناه خود منّت گذارند ، و در اين

--> ( 1 ) . بحار الانوار 84 / 189 . ( 2 ) . عوالى اللآلى 1 / 59 .